Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Adamın başında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Savaşta başına bir mühimmat parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında ağır izler almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ eli kullanamıyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günlerde elime birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ile aile hayatında zorlanıyordu.

Okul uzmanı çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, durumu görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı odalarına girişte, Rahman düştü, “Muallim!” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben çift. Dede, çorapsız gelmişti. Ceketin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk fazla rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk ruhu gizli gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu sık sık evden, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, kendisini “Hala gözleriyle bilincinde şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman mahçup odadan ayrılmak istedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin çoğunlukla destekleriyle oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ve koordine görevi bana.

İlerleyen günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Yaralanmadı lakin canı yandı, uzun yoğun ağlamaya başladı. Rahman’ı teselli etmek için kucağını tutarak okul götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessiz sade> gözlemledim. O çocuk, farklı renklerde küçük kalemlerle bir çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt getirip önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda göreve başladım. O çocuk bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve sinirlendi; benden söylemedi. Oğul sonraki sık sık çeşitli Suç olaylarına sorumsuzca polis kayda geçmiş. Ailesi tarafından alınarak problemli gençlerin eğitildiği bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çalışmalarımıza rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.